De Turkse staat en de overheid lanceren een totale oorlog tegen de Koerden

Na de staatsgreep als gevolg van de verkiezingen op 7 juni 2015, lanceerde de Turkse staat onder leiding van Erdogan, een volledige geblazen oorlog tegen de Koerden. De Turkse staat, die zelfs de marine heeft ingezet in Koerdistan, maakt gebruik van de vuilste traditionele tactieken. In vele dorpen en steden geldt al weken de avondklok. Dit wordt nog steeds voortgezet in plekken zoals; Cizre , Silopi en Sur. De avondklok geldt op dit moment ook voor plaatsen als Nusaybin, Dargecit, Lice en Varto. Tot nu toe heeft de Turkse staat 260 burgers gedood in deze steden. De meeste van deze moorden zijn veroorzaakt door artillerievuur van tanks, raketten en sluipschutters. Continue reading

Groeten vanuit Koerdistan

Eerst zat ik zonder internet, ik kon enkel online komen als ik naar de stad een internet cafe bezocht. Nu beschik ik over laptop en mobiel internet, speciaal gekregen om verder te kunnen “werken” 😉 via mail en facebook ga ik zoveel mogelijk steun geven aan 1 nov kobane day.

De psychologie van de mensen hier is nogal negatief. Een mix van kwaadheid en radeloosheid. Radeloos omdat alles snel op elkaar gekomen is. De laatste oorlog was er te veel aan. Ook op de beweging zelf is er veel druk om geen olie op het vuur te gooien. De vredesgerichte stemmen zijn dominanter aanwezig dan de oorlogszuchtige stemmen. En maar goed ook. Opkomen voor vrede is geen zwakte, hoe meer vrede, hoe meer de AKP in crisis komt. De AKP probeert via geweld aan de macht te blijven nadat bleek dat het via verkiezingen niet kon. Hoe je het draait of keert, de AKP gaat achteruitgaan en moet de alleenheerschappij opgeven.

In de straten is er geen verkiezingssfeer. De mensen zijn kwaad en voelen zich gekleineerd omdat hun stem van juni genegeerd wordt en men opnieuw moet gaan stemmen. de akp en diens ministers worden na de aanslag in ankara nog meer uitgespuwd. vandaag zat ik in een restaurant te eten in de stad toen de lokale akp-kandidaat zijn ronde deed bij de handelaars om handjes te schudden (hij had meer politie bij zich dan sympathisanten of partijleden). Hij werd vriendelijk maar wel duidelijk verzocht om de zaak te verlaten. Nog geen 15 seconden later stond hij terug op straat. Maar ook de HDP moet vechten om iedereen te overtuigen terug te gaan stemmen. Op elk straathoek staat hier een politie combi. En dan bevind ik me nog niet in het Koerdische hartland. Daar staan pantserwagen in elke straathoek. Continue reading

DRINGENDE OPROEP TOT ACTIE: Wereldwijde demonstratie 1 november 2015

Solidariteit met Kobane
Vrede, gerechtigheid en democratie voor het Midden-Oosten

affiche kobane 1 novHet vastberaden verzet van de Koerdische mannen en vrouwen in het strategische grensgebied Rojava (West-Koerdistan in Syrië) heeft mensen en regeringen overal hoop gegeven met hun succesvolle verzet tegen de aanval en het beleg van hun stad Kobane door de Islamitische Staat (ISIS/Daesh) een jaar geleden. Hun strijd werd het symbool van populair verzet tegen het genadeloze geweld en de gruweldaden gepleegd door ISIS.
Op 1 november 2014 werd daarom een dringende oproep gelanceerd voor een wereldwijde actiedag voor Kobane en voor de mensheid, waarin werd opgeroepen om internationaal solidariteit te betuigen met Kobane en humanitaire en materiële hulp te verlenen.
Honderden individuen en organisaties die duizenden leden vertegenwoordigen ondertekenden deze oproep, inclusief prominente figuren zoals Noam Chomsky en Desmond Tutu, beiden sinds lang voorstanders van de Koerdische strijd voor zelfbeschikking, en winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede zoals Adolfo Erez Esquivel en Jose Ramos-Horta, de ex-president van Oost-Timor, Nora Cortinas, medeoprichtster van de Moeders van Plaza de Mayo in Argentinië en de Palestijnse zangeres Reem Kelani.
Maar zonder officiële steun blijven de logistieke problemen voor het bezorgen van hulpgoederen aan Kobane onoverkomelijk en blijven de mensen in Kobane lijden onder zeer slechte leefomstandigheden, waardoor veel gezinnen gedwongen worden te vluchten naar veiliger oorden. Daarom is het nu nog dringender nodig dat er een humanitaire corridor wordt verzekerd van Turkije naar Kobane om te zorgen dat de stroom hulpgoederen de stad, die nog altijd aanvallen van Daesh moet afslaan, kan bereiken.
Er moet druk uitgeoefend worden op de AKP-regering in Ankara om de grens te openen en onmiddellijk essentiële medische hulpmiddelen, voeding en kleding door te laten naar Kobane.
Continue reading

VLUCHTEN HOEFT NIET MEER

Peter T. vanuit Suruç

Vorig weekend waren we met Solidarity for All nog in Calais om de goed 4.000 vluchtelingen daar te voorzien van het hoogstnoodzakelijke: een tent om zich tegen de regen te beschermen, een slaapzak, kookgerei, voedsel, schoenen, hout om de drassige ondergrond te bedekken of om zich rond een vuur te warmen. Omdat de overheid en grote NGO’s er afwezig blijven, was het aan de bevolking zelf de nood te lenigen.

Efficiënte, geïsoleerde tenten. Opgezet op een paar dagen tijd.
Efficiënte, geïsoleerde tenten. Opgezet op een paar dagen tijd.

 

Arm maar proper

Hier in noord Koerdistan hoeven dergelijke konvooien niet: de politiek en het bestuur nemen hun verantwoordelijkheid. En ze vangen op die manier niet een paar duizend maar letterlijk bijna twee miljoen vluchtelingen op. De kampen zijn allemaal voorzien van geïsoleerde tenten waarin telkens een gezin verblijft. Er is stromend water, er zijn sanitaire blokken, douchegelegenheid en per tentenblok een aansluiting op het elektriciteitsnet. Suruç is geen rijke stad maar een uitgegroeid dorp met goed 100.000 inwoners. Het kan dus wel. Continue reading

van Diyarbakir naar Suruç

door Peter T., Zaterdag 12 september 2015:
We rijden door een ruw en dor, golvend landschap zo ver het oog rijkt. Het is bezaaid met rotsblokken in alle formaten, bijna volledig overdekt en doet heel marsiaans aan. Op de radio luisteren we naar Koerdisch verzet en tussen de muziekfragmenten horen we berichten via walkie-talkie. “Hit him, hit him”, vertaalt onze tolk.11227787_1179181342097426_3227047544321158323_o
In de verte doemen bergen, links staat een plateau in brand en hier en daar staat een eenzaam bouwsel van de rotsblokken en met tentzeil overtrokken. Regelmatig zie je links en rechts vuurposten van het leger, maar die lijken onbemand. Dan rijst plots een stad in de verte. We rijden ze voorbij en het landschap herneemt haar gewone doen. Continue reading

Een zaterdagochtend zoals altijd

We wandelen door Çarşı Karakolu in Amed (de Koerdische benaming voor Diyarbakir) voorbij het politiekantoor. Dit is gebarricadeerd met containers en grote zandzakken. Wanneer een politiekantoor op deze wijze moet beschermd worden dat weet je dat er een probleem is. Geüniformeerde agenten en mannen in burger, het machinegeweer in de aanslag, monsteren ons als we voorbij wandelen. Er ontstaat tumult, we moeten opzij gaan staan en onze tassen openen. Een van de agenten, van de dikbuikige soort, wil zijn autoriteit tonen en brult allerlei in het Turks? We moeten mee naar binnen, onze identiteitspapieren tonen en zakken leegmaken. Na een half uur hebben ze een reden om ons op te pakken: Mehmet staat geseind, hij moet in Istanbul nog voorkomen voor een actie en daarvoor moet hij mee naar het gerechtsgebouw. Een half uur later staan we zonder hem op straat. We zien hoe hij wordt afgevoerd en onze vrienden staan druk te telefoneren. Een advocaat wordt geregeld en nu staan we te discussiëren aan de poort van het gerechtsgebouw dat naast het stadhuis ligt. Op dat laatste (het bestuur is HDP gezind) hangt een gigantisch spandoek met “help Rojava”. Ik denk “onze kameraden vrij” maar hou wijselijk mijn mond… Intussen zitten we in de wagen richting Kobané, de grensstad die door de Koerden werd bevrijd van de terroristen van de zelfgenaamde  “Islamitische Staat”. Onderweg vervoegen we een internationaal konvooi met parlementairen uit verschillende Europese landen alsook enkele ex-ministers.

“Als het terug oorlog wordt, dan vechten we verder. We zijn het gewend.”

door Peter T., correspondent in Diyarbakir, vrijdag 11 september 2015

Het is bijna tien uur en ik wilde schrijven “en alles is rustig”. Maar dat is het niet. Bij aankomst in de stad zijn we wat buiten het centrum thee gaan drinken. Mehmet verontschuldigde zich dat hij ons zo ver meenam: met de taxi thee gaan drinken, het is er wat over.

Maar er zijn goede redenen: verschillende wijken van Diyarbakir zijn afgesloten en terwijl we praten, houdt hij zijn vinger omhoog: “luister”. We horen het knallen van granaten en occasioneel geweervuur. “Traangas”, zegt hij. De rest van het café let er niet op: ze zitten op hun lage stoeltjes en tafeltjes en kijken naar het voetbal. Niet zo bevreemdend als men zou denken; vooral in gespannen situaties en oorlog doen mensen veel moeite om de schijn van normaliteit op te houden. Continue reading