Volharden in het socialisme, is volharden in de menselijkheid

Naar aanleiding van 100 jaar Oktoberrevolutie, een Koerdische visie door Adem Uzun, diplomaat  in Brussel, lid van het uitvoerend comité van het KNK  (Koerdistan Nationaal Congres)

Met de Bolsjewistische revolutie van 17 oktober hebben de verdrukte klassen voor het eerst in de geschiedenis de macht verkregen om een staat te leiden. Deze revolutie heeft grote veranderingen teweeggebracht in de jaren die erop volgden, op het denken en het leven . De werkenden slaagden erin de macht uit de handen van de machthebbers te nemen en hun eigen macht op te zetten. De eerste stappen werden gezet om de utopische nieuwe wereld van gelijkheid en vrijheid te bereiken. Het proces dat hiermee begon luidde ook een nieuwe periode in op internationaal vlak. De periode die ingeluid werd door de Oktoberrevolutie werd daarom door socialisten de “periode van de proletarische revoluties en de nationale bevrijdingen” genoemd. Met deze revolutie ontstonden ook voor andere volkeren de juiste omstandigheden om de burgerlijke overheersing op te heffen en zelf de macht te grijpen. Het imperialisme kreeg een belangrijke slag en gekoloniseerde naties en volkeren kwamen in een bevrijdingsfase. Met de Oktoberrevolutie ontstond de mogelijkheid om de wereldrevolutie in te luiden.
Deze ontwikkelingen hebben zich 70 jaar lang kunnen verderzetten, maar door het onvermogen om zichzelf te vernieuwen nam de verstarring toe en leidde uiteindelijk tot de val. Dit resultaat benodigde om het proces dat begon met de Oktoberrevolutie en haar gevolgen op het denken van de mensen kritisch in vraag te stellen. Doorgaans leidde dit proces van in vraag stellen tot desillusie en de overtuiging dat de kapitalistische moderniteit overwonnen had. Maar de werkelijkheid is heel anders dan deze gevolgtrekkingen. Wat gebeurde was noch een verlies van het socialisme, noch een overwinning van het kapitalisme. Continue reading

Het Solidariteitscomité met Rojava veroordeelt ten stelligste de aanval op stembusgangers in de Turkse ambassade.

Gisteren (donderdag 30/03) werd een aantal Koerden die in de Turkse ambassade hun stem wilden uitbrengen bij het Turkse referendum aangevallen door een groep uiterst rechtse Turken, die gewapend waren met messen, stokken en Turkse vlaggen.

Eén van de slachtoffers van deze aanval is de 69-jarige vrouw Sultan Agras die na een steekwonde in kritieke toestand naar het ziekenhuis diende gevoerd te worden.
Dit is niet zomaar een schermutseling tussen voor- en tegenstanders van president Erdogan, zoals verschillende media het formuleren, maar een doelbewuste aanval bedoeld om mensen te intimideren en zo de uitslag van het referendum te beïnvloeden.
De Turkse ambassade werd dagenlang gewaarschuwd dat zoiets kon gebeuren, maar noch de ambassade noch de lokale politie nam maatregelen om de stembusgang veilig te laten verlopen. Het feit dat de ambassadeur deze waarschuwingen, ondanks de reële dreiging, steeds weglachtte is op z’n minst verontrustend te noemen.
Deze aanval sluit aan bij de wijze waarop de regeringspartij AKP van Erdogan en de MHP ook in het verleden verkiezingen probeerden te beïnvloeden via intimidatie, provocatie en fysiek geweld tegen kiezers en politici. President Erdogan schrikt nergens voor terug om verkiezingen naar zijn hand te zetten.
Het feit dat verschillende peilingen aangeven dat Erdogan nipt niet aan de noodzakelijke 50% zal geraken bij het referendum dat zijn persoonlijk macht moet uitbreiden, maakt hem zenuwachtig. Het toneeltje armworstelen met de Nederlandse en Duitse regering kadert in die ongerustheid van Erdogan. Deze aanval zou ook binnen die strategie kunnen passen.
We eisen daarom dat de Belgische regering zich niet beperkt tot een nietszeggende veroordeling van ‘de rellen’, waarbij ze de daders en de slachtoffers op dezelfde lijn zet, maar expliciet de aanvallers veroordeelt.
Daarnaast dient er onderzocht wat de rol hierin is van de Turkse ambassade. Was zij op voorhand op de hoogte van deze aanval of speelde zij hierin zelfs een rol? Wat is de rol van de Turkse regering of de regeringspartij AKP hierin? Hierover dient duidelijkheid te komen.

De val van Oost-Aleppo. Een analyse van Koerdische YPG commandant Can Polat

 

image-1402839179971-v1-810x564Oostelijk Aleppo is vandaag 13 december gevallen en als we naar de oorspronkelijke oorzaken van deze val kijken, beseffen we dat die onvermijdelijk was, niet zozeer omdat de Baath-krachten en hun bondgenoten sterker of de islamitische fracties zwakker zouden zijn, maar omdat tientallen factoren dit hebben bepaald van bij de eerste val in 2012 tot de tweede die in december 2016 plaats heeft gevonden.

De eerste val van Oost-Aleppo gebeurde snel en was ongeorganiseerd terwijl de tweede destructief en pijnlijk was en zeer lang op zich liet wachten.

1. Ten eerste moeten we in gedachten houden dat de revolutionairen in 2012 neerkeken op de inwoners van Aleppo omdat ze niet deelnamen aan de arabische lente en de revolutie tegen het Baath regime van Bashar el-Assad. Ze vergaten daarbij dat Aleppo een stad was die leefde van handel en industrie en die behoefte had aan veiligheid, stabiliteit en open toegangswegen.

2. Er is ook de verdeling van Aleppo in twee districten (Oost- en West-Aleppo) niet alleen een geografische verdeling maar ook een sociale en culturele verdeling. Oost-Aleppo is de woonplaats van arme, gelovige soennieten, van Koerden afkomstig uit de dorpen (van de kantons Kobane en Afrin) en Turken. Allen zijn arm en vormden de werkende klasse die in de bouw of de textielsector actief is. Aan de andere kant, in West-Aleppo, woont de middenklasse met ambtenaren die voor de regering werken, rijken en grootgrondbezitters die zich niets aantrekken van politieke slogans en enkel stabiliteit zoeken om verder zaken te kunnen doen. Continue reading

Stop de criminalisering van de Koerdische beweging

33 Koerden worden vervolgd door de Belgische justitie op basis van de Belgische terrorismewetgeving. Wat hebben ze gedaan? Ze zijn opgekomen voor de Koerdische zaak en hebben de Koerdische cultuur gepromoot. Op vraag van de Turkse staat worden deze onschuldige mensen in België vervolgd voor vermeende betrokkenheid bij terroristische activiteiten. Deze rechtszaak is een schande voor de Belgische democratie en betekent een gevaar, niet enkel voor de Koerden, maar voor eenieder die opkomt voor zijn of haar mening.

Continue reading

Waarom de onderhandelingen tussen Turkije en de Koerden faalden

door Chris Den Hond
Gepubliceerd door het onafhankelijke online magazine Orient XXI op 21 maart 2016. Vertaling door Kristel Cuvelier (Koerdisch Instituut Brussel)

Na jarenlange vredesonderhandelingen, die op een gegeven moment zelfs succesvol leken, laaide het oorlogsgeweld de afgelopen maanden opnieuw op in Turks Koerdistan. President Recep Tayyip Erdoğan ontketende een totale oorlog die ervoor zorgt dat jongeren in de regio in toenemende mate radicaliseren. Maar de opkomst van de Koerdische beweging in Syrië verzwakt de positie van Ankara.
Zomer 2015: de Turkse overheid verbreekt het vredesproces met de Koerden na twee aanslagen, in Diyarbakir op 5 juni en in Suruç op 20 juli, beiden toegeschreven aan de Islamitische Staat (IS). De Koerdische Arbeiderspartij (PKK) doodt uit wraak twee politieagenten in hun bed in Diyarbakir. Voor de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) is dit het gedroomde argument om de vredesonderhandelingen te staken. “Maar dergelijke zaken gebeurden tijdens het vredesproces de hele tijd,” merkt Ezgi Başaran op, journalist bij het Turkse dagblad Radikal.
“Wanneer je onderhandelt met de vijand en je beslist om de gesprekken voort te zetten, dan ga je verder, wat er ook gebeurt. De PKK heeft in 2014 een politieagent gedood in Bingöl zonder dat hierdoor het vredesproces onderbroken werd. Maar na de dubbele moord in Diyarbakir in juli 2015 zei de Turkse regering dat de PKK de prijs zou betalen en daarop begon de regering met militaire operaties. En de PKK sloeg terug. Ankara claimde officieel dat ze antiterroristische operaties lanceerde tegen zowel de PKK als de Islamitische Staat. Maar in werkelijkheid waren slechts twee van de vijfendertig operaties die volgden gericht tegen IS en drieëndertig tegen de PKK in het Qandil-gebergte in Noord-Irak.” Continue reading

Autonomie en vrouwenemancipatie

Een bijdrage van de Koerdische bevrijdingsbeweging

Dilar Dirik

Het verzet van Kobane, waar vrouwen uit een vergeten gemeenschap een historische overwinning behaalden tegen het fascisme van de Islamitische Staat, waarvan de ideologie is gebaseerd op het vernietigen van alle culturen, gemeenschappen, talen en kleuren van het Midden-Oosten, herstelde vertrouwen in de mensheid over de hele wereld. Het verzet was niet enkel een overwinning tegen de meest openlijk fascistische groep van onze tijd, maar ook een wake-up call voor systeemkritische bewegingen over de hele wereld, die in Rojava opnieuw theorie en praktijk verenigd zien en in de glimlach van de Koerdische vrouwen, die verkrachtende moordenaars bevechten met hun filosofie, hun meest esthetische manifestatie vonden.

DD

Continue reading

De Turkse staat en de overheid lanceren een totale oorlog tegen de Koerden

Na de staatsgreep als gevolg van de verkiezingen op 7 juni 2015, lanceerde de Turkse staat onder leiding van Erdogan, een volledige geblazen oorlog tegen de Koerden. De Turkse staat, die zelfs de marine heeft ingezet in Koerdistan, maakt gebruik van de vuilste traditionele tactieken. In vele dorpen en steden geldt al weken de avondklok. Dit wordt nog steeds voortgezet in plekken zoals; Cizre , Silopi en Sur. De avondklok geldt op dit moment ook voor plaatsen als Nusaybin, Dargecit, Lice en Varto. Tot nu toe heeft de Turkse staat 260 burgers gedood in deze steden. De meeste van deze moorden zijn veroorzaakt door artillerievuur van tanks, raketten en sluipschutters. Continue reading