Volharden in het socialisme, is volharden in de menselijkheid

Naar aanleiding van 100 jaar Oktoberrevolutie, een Koerdische visie door Adem Uzun, diplomaat  in Brussel, lid van het uitvoerend comité van het KNK  (Koerdistan Nationaal Congres)

Met de Bolsjewistische revolutie van 17 oktober hebben de verdrukte klassen voor het eerst in de geschiedenis de macht verkregen om een staat te leiden. Deze revolutie heeft grote veranderingen teweeggebracht in de jaren die erop volgden, op het denken en het leven . De werkenden slaagden erin de macht uit de handen van de machthebbers te nemen en hun eigen macht op te zetten. De eerste stappen werden gezet om de utopische nieuwe wereld van gelijkheid en vrijheid te bereiken. Het proces dat hiermee begon luidde ook een nieuwe periode in op internationaal vlak. De periode die ingeluid werd door de Oktoberrevolutie werd daarom door socialisten de “periode van de proletarische revoluties en de nationale bevrijdingen” genoemd. Met deze revolutie ontstonden ook voor andere volkeren de juiste omstandigheden om de burgerlijke overheersing op te heffen en zelf de macht te grijpen. Het imperialisme kreeg een belangrijke slag en gekoloniseerde naties en volkeren kwamen in een bevrijdingsfase. Met de Oktoberrevolutie ontstond de mogelijkheid om de wereldrevolutie in te luiden.
Deze ontwikkelingen hebben zich 70 jaar lang kunnen verderzetten, maar door het onvermogen om zichzelf te vernieuwen nam de verstarring toe en leidde uiteindelijk tot de val. Dit resultaat benodigde om het proces dat begon met de Oktoberrevolutie en haar gevolgen op het denken van de mensen kritisch in vraag te stellen. Doorgaans leidde dit proces van in vraag stellen tot desillusie en de overtuiging dat de kapitalistische moderniteit overwonnen had. Maar de werkelijkheid is heel anders dan deze gevolgtrekkingen. Wat gebeurde was noch een verlies van het socialisme, noch een overwinning van het kapitalisme. Continue reading

Het Solidariteitscomité met Rojava veroordeelt ten stelligste de aanval op stembusgangers in de Turkse ambassade.

Gisteren (donderdag 30/03) werd een aantal Koerden die in de Turkse ambassade hun stem wilden uitbrengen bij het Turkse referendum aangevallen door een groep uiterst rechtse Turken, die gewapend waren met messen, stokken en Turkse vlaggen.

Eén van de slachtoffers van deze aanval is de 69-jarige vrouw Sultan Agras die na een steekwonde in kritieke toestand naar het ziekenhuis diende gevoerd te worden.
Dit is niet zomaar een schermutseling tussen voor- en tegenstanders van president Erdogan, zoals verschillende media het formuleren, maar een doelbewuste aanval bedoeld om mensen te intimideren en zo de uitslag van het referendum te beïnvloeden.
De Turkse ambassade werd dagenlang gewaarschuwd dat zoiets kon gebeuren, maar noch de ambassade noch de lokale politie nam maatregelen om de stembusgang veilig te laten verlopen. Het feit dat de ambassadeur deze waarschuwingen, ondanks de reële dreiging, steeds weglachtte is op z’n minst verontrustend te noemen.
Deze aanval sluit aan bij de wijze waarop de regeringspartij AKP van Erdogan en de MHP ook in het verleden verkiezingen probeerden te beïnvloeden via intimidatie, provocatie en fysiek geweld tegen kiezers en politici. President Erdogan schrikt nergens voor terug om verkiezingen naar zijn hand te zetten.
Het feit dat verschillende peilingen aangeven dat Erdogan nipt niet aan de noodzakelijke 50% zal geraken bij het referendum dat zijn persoonlijk macht moet uitbreiden, maakt hem zenuwachtig. Het toneeltje armworstelen met de Nederlandse en Duitse regering kadert in die ongerustheid van Erdogan. Deze aanval zou ook binnen die strategie kunnen passen.
We eisen daarom dat de Belgische regering zich niet beperkt tot een nietszeggende veroordeling van ‘de rellen’, waarbij ze de daders en de slachtoffers op dezelfde lijn zet, maar expliciet de aanvallers veroordeelt.
Daarnaast dient er onderzocht wat de rol hierin is van de Turkse ambassade. Was zij op voorhand op de hoogte van deze aanval of speelde zij hierin zelfs een rol? Wat is de rol van de Turkse regering of de regeringspartij AKP hierin? Hierover dient duidelijkheid te komen.

De val van Oost-Aleppo. Een analyse van Koerdische YPG commandant Can Polat

 

image-1402839179971-v1-810x564Oostelijk Aleppo is vandaag 13 december gevallen en als we naar de oorspronkelijke oorzaken van deze val kijken, beseffen we dat die onvermijdelijk was, niet zozeer omdat de Baath-krachten en hun bondgenoten sterker of de islamitische fracties zwakker zouden zijn, maar omdat tientallen factoren dit hebben bepaald van bij de eerste val in 2012 tot de tweede die in december 2016 plaats heeft gevonden.

De eerste val van Oost-Aleppo gebeurde snel en was ongeorganiseerd terwijl de tweede destructief en pijnlijk was en zeer lang op zich liet wachten.

1. Ten eerste moeten we in gedachten houden dat de revolutionairen in 2012 neerkeken op de inwoners van Aleppo omdat ze niet deelnamen aan de arabische lente en de revolutie tegen het Baath regime van Bashar el-Assad. Ze vergaten daarbij dat Aleppo een stad was die leefde van handel en industrie en die behoefte had aan veiligheid, stabiliteit en open toegangswegen.

2. Er is ook de verdeling van Aleppo in twee districten (Oost- en West-Aleppo) niet alleen een geografische verdeling maar ook een sociale en culturele verdeling. Oost-Aleppo is de woonplaats van arme, gelovige soennieten, van Koerden afkomstig uit de dorpen (van de kantons Kobane en Afrin) en Turken. Allen zijn arm en vormden de werkende klasse die in de bouw of de textielsector actief is. Aan de andere kant, in West-Aleppo, woont de middenklasse met ambtenaren die voor de regering werken, rijken en grootgrondbezitters die zich niets aantrekken van politieke slogans en enkel stabiliteit zoeken om verder zaken te kunnen doen. Continue reading

Waarom de onderhandelingen tussen Turkije en de Koerden faalden

door Chris Den Hond
Gepubliceerd door het onafhankelijke online magazine Orient XXI op 21 maart 2016. Vertaling door Kristel Cuvelier (Koerdisch Instituut Brussel)

Na jarenlange vredesonderhandelingen, die op een gegeven moment zelfs succesvol leken, laaide het oorlogsgeweld de afgelopen maanden opnieuw op in Turks Koerdistan. President Recep Tayyip Erdoğan ontketende een totale oorlog die ervoor zorgt dat jongeren in de regio in toenemende mate radicaliseren. Maar de opkomst van de Koerdische beweging in Syrië verzwakt de positie van Ankara.
Zomer 2015: de Turkse overheid verbreekt het vredesproces met de Koerden na twee aanslagen, in Diyarbakir op 5 juni en in Suruç op 20 juli, beiden toegeschreven aan de Islamitische Staat (IS). De Koerdische Arbeiderspartij (PKK) doodt uit wraak twee politieagenten in hun bed in Diyarbakir. Voor de Partij voor Rechtvaardigheid en Ontwikkeling (AKP) is dit het gedroomde argument om de vredesonderhandelingen te staken. “Maar dergelijke zaken gebeurden tijdens het vredesproces de hele tijd,” merkt Ezgi Başaran op, journalist bij het Turkse dagblad Radikal.
“Wanneer je onderhandelt met de vijand en je beslist om de gesprekken voort te zetten, dan ga je verder, wat er ook gebeurt. De PKK heeft in 2014 een politieagent gedood in Bingöl zonder dat hierdoor het vredesproces onderbroken werd. Maar na de dubbele moord in Diyarbakir in juli 2015 zei de Turkse regering dat de PKK de prijs zou betalen en daarop begon de regering met militaire operaties. En de PKK sloeg terug. Ankara claimde officieel dat ze antiterroristische operaties lanceerde tegen zowel de PKK als de Islamitische Staat. Maar in werkelijkheid waren slechts twee van de vijfendertig operaties die volgden gericht tegen IS en drieëndertig tegen de PKK in het Qandil-gebergte in Noord-Irak.” Continue reading

Autonomie et emancipation. Une contribution du movement de libération kurde

Dilar Dirik

La résistance de à Kobané, où les femmes d’une communauté oublié ont gagnée une victoire historique sur le fascisme de l’Etat islamique, dont l’idéologie est base sur la destruction de toutes les cultures, communautés, langages et couleurs du moyen orient, a restauré la croyance dans une humanité mondiale. La résistance n’était pas seulement une victoire contre l’organisation la plus fasciste de notre temps mais aussi un appel aux consciences adressé aux mouvements anti-systémiques du monde entier, qui, dans l’émergence du Rojava, ont vu la théorie et la pratique s’unifier n trouvant dans les sourires sur les visages des femmes kurdes la manifestation esthétique d’une lute contre les assassins violeurs et leur pensée.

Comme beaucoup de peuples sans états, les Kurdes ont lourdement souffert des conséquences de ne pas avoir leur propre Etat: pensons aux discriminations, l’assimilation ou encore des tures génocidaires. Le PKK, comme beaucoup de mouvement de libération nationale, pensait par conséquent que la création d’un Etat kurde serait la solution à leurs problèmes. mais, dans un monde se transformant et après une autocritique fondamentale ainsi qu’une critiques des expériences socialistes , très focalisés sur l’Etat et sur la prise de pouvoir hiérarchique, la direction du PKK, emmenée par Abdullah Öcalan, a entrepris à la fin des années 1990 une révision programmatique et idéologique. En développant un nouveau projet alternatif à l’orientation étatiste prévalent alors. Abdullah Öcalan qui était emprisonné par l’Eta turque sur l’île d’Imrali depuis 1999, a entreprise de retrace les racines de l’oppression jusqu’à l’émergence de la forme Etatique et du patriarcat. Les organisations sociales de l’ère néolithique ont commence à évoluer de la vie communale pour s’engager dans la formation d’une première civilisation étatique du Sumer ancient. Pour Abdullah Öcalan, l’Etat représente en quelque sorte le pêché original de l’humanité et défend l’idée que les mouvement socialistes, communistes et d’indépendance nationale ont failli en se préoccupant d’abord de l’Etat plutôt que du développement et de l’approfondissement de la démocratie. Lors du Newroz de 2005, le nouveau paradigme de liberté fut rendu public sous la dénomination du confédéralisme démocratique. Continue reading

VLUCHTEN HOEFT NIET MEER

Peter T. vanuit Suruç

Vorig weekend waren we met Solidarity for All nog in Calais om de goed 4.000 vluchtelingen daar te voorzien van het hoogstnoodzakelijke: een tent om zich tegen de regen te beschermen, een slaapzak, kookgerei, voedsel, schoenen, hout om de drassige ondergrond te bedekken of om zich rond een vuur te warmen. Omdat de overheid en grote NGO’s er afwezig blijven, was het aan de bevolking zelf de nood te lenigen.

Efficiënte, geïsoleerde tenten. Opgezet op een paar dagen tijd.
Efficiënte, geïsoleerde tenten. Opgezet op een paar dagen tijd.

 

Arm maar proper

Hier in noord Koerdistan hoeven dergelijke konvooien niet: de politiek en het bestuur nemen hun verantwoordelijkheid. En ze vangen op die manier niet een paar duizend maar letterlijk bijna twee miljoen vluchtelingen op. De kampen zijn allemaal voorzien van geïsoleerde tenten waarin telkens een gezin verblijft. Er is stromend water, er zijn sanitaire blokken, douchegelegenheid en per tentenblok een aansluiting op het elektriciteitsnet. Suruç is geen rijke stad maar een uitgegroeid dorp met goed 100.000 inwoners. Het kan dus wel. Continue reading