Groeten vanuit Koerdistan

Eerst zat ik zonder internet, ik kon enkel online komen als ik naar de stad een internet cafe bezocht. Nu beschik ik over laptop en mobiel internet, speciaal gekregen om verder te kunnen “werken” 😉 via mail en facebook ga ik zoveel mogelijk steun geven aan 1 nov kobane day.

De psychologie van de mensen hier is nogal negatief. Een mix van kwaadheid en radeloosheid. Radeloos omdat alles snel op elkaar gekomen is. De laatste oorlog was er te veel aan. Ook op de beweging zelf is er veel druk om geen olie op het vuur te gooien. De vredesgerichte stemmen zijn dominanter aanwezig dan de oorlogszuchtige stemmen. En maar goed ook. Opkomen voor vrede is geen zwakte, hoe meer vrede, hoe meer de AKP in crisis komt. De AKP probeert via geweld aan de macht te blijven nadat bleek dat het via verkiezingen niet kon. Hoe je het draait of keert, de AKP gaat achteruitgaan en moet de alleenheerschappij opgeven.

In de straten is er geen verkiezingssfeer. De mensen zijn kwaad en voelen zich gekleineerd omdat hun stem van juni genegeerd wordt en men opnieuw moet gaan stemmen. de akp en diens ministers worden na de aanslag in ankara nog meer uitgespuwd. vandaag zat ik in een restaurant te eten in de stad toen de lokale akp-kandidaat zijn ronde deed bij de handelaars om handjes te schudden (hij had meer politie bij zich dan sympathisanten of partijleden). Hij werd vriendelijk maar wel duidelijk verzocht om de zaak te verlaten. Nog geen 15 seconden later stond hij terug op straat. Maar ook de HDP moet vechten om iedereen te overtuigen terug te gaan stemmen. Op elk straathoek staat hier een politie combi. En dan bevind ik me nog niet in het Koerdische hartland. Daar staan pantserwagen in elke straathoek. Continue reading