Een zaterdagochtend zoals altijd

We wandelen door Çarşı Karakolu in Amed (de Koerdische benaming voor Diyarbakir) voorbij het politiekantoor. Dit is gebarricadeerd met containers en grote zandzakken. Wanneer een politiekantoor op deze wijze moet beschermd worden dat weet je dat er een probleem is. Geüniformeerde agenten en mannen in burger, het machinegeweer in de aanslag, monsteren ons als we voorbij wandelen. Er ontstaat tumult, we moeten opzij gaan staan en onze tassen openen. Een van de agenten, van de dikbuikige soort, wil zijn autoriteit tonen en brult allerlei in het Turks? We moeten mee naar binnen, onze identiteitspapieren tonen en zakken leegmaken. Na een half uur hebben ze een reden om ons op te pakken: Mehmet staat geseind, hij moet in Istanbul nog voorkomen voor een actie en daarvoor moet hij mee naar het gerechtsgebouw. Een half uur later staan we zonder hem op straat. We zien hoe hij wordt afgevoerd en onze vrienden staan druk te telefoneren. Een advocaat wordt geregeld en nu staan we te discussiëren aan de poort van het gerechtsgebouw dat naast het stadhuis ligt. Op dat laatste (het bestuur is HDP gezind) hangt een gigantisch spandoek met “help Rojava”. Ik denk “onze kameraden vrij” maar hou wijselijk mijn mond… Intussen zitten we in de wagen richting Kobané, de grensstad die door de Koerden werd bevrijd van de terroristen van de zelfgenaamde  “Islamitische Staat”. Onderweg vervoegen we een internationaal konvooi met parlementairen uit verschillende Europese landen alsook enkele ex-ministers.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s