Waar is meneer Antonio Gutierez?

Het is al onze 10de kopje thee van de dag waarbij we geduldig aan het wachten zijn. We bevinden ons in het PYD kantoor in Suleymania. Khalled Abdullah is in gesprek met PYD functionarissen. Aan zijn gelaatsuitdrukking zien we dat hij bezorgd is. Er is iets dat niet verloopt zoals hij wilt. Is er uberhaupt wel iets dat wel normaal verloopt in Syrie en Irak? Voor de verandering vragen we om koffie, maar dan is hun gesprek gedaan. We komen aan de beurt. Khalled Abdullah is voorzitter van de Suleymania afdeling van de vluchtelingenorganisatie Syria’s Kurds Council. Deze organisatie probeert de vluchtelingen uit Syrie (hoofdzakelijk uit Rojava) die gestrand zijn in Koerdistan (noord-Irak) te helpen. Alle 100 medewerkers doen dit werk vrijwillig. Als hij begint te vertellen, begrijpen we meteen vanwaar zijn bezorgde gelaatsuitdrukking vandaan komt.

vluchtelineg1“De vluchtelingenstroom komt als een lawine op ons af, en we kreunen onder de ontberingen”, vertelt hij. “En elke dag komen er nog vluchtelingen bij”. De Suleymania-afdeling van deze organisatie beheert 2 kampen: kamp Barike en kamp Arbet. Ze vangen samen 3900 gezinnen op, goed voor 15 000 mensen die elke dag gevoed moeten worden, en voorzien moeten worden van de meest elementaire voorzieningen zoals hygiene, geneeskunde en onderwijs voor de kinderen. “En dat zijn slechts onze 2 kampen”, gaat hij verder. “Er zijn buiten de onze nog 3 kampen die opvang voorzien voor 3500 gezinnen, en dan tel ik de 2500 gezinnen er niet bij die op eigen houtje iets proberen af te huren in de stad zelf om een dak boven hun hoofd te hebben”. We kunnen deze situatie beamen. Als je rondloopt in Suleymania, merk je ze wel, die vluchtelingen. De kinderen ervan staan op kruispunten en de rode lichten kauwgom en zakdoeken te verkopen. Alle kleine beetjes helpen om ‘s avonds brood op de plank te hebben. “Er zijn tussen de 300 en 400 straatkinderen van vluchtelingen” komen we van Khaled te weten. De 3 geïmproviseerde scholen hebben plaats voor slechts 1000 scholieren terwijl er in totaal 7000 scholieren geregistreerd zijn: “Oorlog of geen oorlog, de mensen moeten hoop hebben in de toekomst. Je ziet anders wat een grote ravage en terreur de ‘hopelozen’ kunnen veroorzaken”. Er valt een stilte die we opvullen met geslurp van ons intussen koud geworden koffie.

De stilte wordt doorbroken door een mededeling die we misschien liever niet gehoord hadden. “Recent nog is er iemand in ons kamp overleden omdat hij niet op tijd de nodige medische zorgen kreeg”, vertelt hij. Bewust van ons eigen onvermogen, peilen we naar de hulp die zij krijgen van de officiele instanties. Hij vertelt dat dat zeer ontoereikend is en dat zij veelal afhangen van de steun die hun medewerkers en sympathisanten ophalen onder de bevolking. “De Koerdische Regionale Regering heeft ons een kantoor en een (leeg) schoolgebouw gegeven, en van het provinciebestuur krijgen we water en electriciteit. Maar dat is het, meer niet” Hij vertelt dat zij steun zochten bij het Koerdische parlement die op hun beurt steun gevraagd hebben van de regering in Bagdat. Maar die is er niet gekomen. In de plaats kregen zij een zeer ongepaste en onnodige discussie over de verdeling van de middelen over Koerdische en Arabische vluchtelingen. Er is een verstikkende bureaucratie. Nochtans zijn alle kampen een mix van nationaliteiten en religies: Koerden afkomstig van Rojava, Arabieren (zowel Shiitische als Soenitische), Yazidische mensen afkomstig van Shengal, Assyrische Christenen uit de Nineve-regio… Het wordt voor ons duidelijk hoe wijdverbreid de terreur van ISIS is.

DSCF1985En de VN dan? Onze vraag tovert een glimlach op zijn anders zeer ernstig gezicht. “De UNHCR (de vluchtelingenorganisatie van de VN) was er eerst bij” vertelt Khaled. “Specifiek voor kamp Barike hadden zij een vertegenwoordiger aangesteld”. Dat was Antonio Guiterez. “We waren er zeer blij om omdat we ervan uitgingen dat er voortaan hulp zou komen en de problemen van de mensen een beetje verlicht kon worden”. Khaled vertelde hoe zij hun noden en verwachtingen hadden overgemaakt aan Gutierez. “Daarna is hij vertrokken en sindsdien hebben we niks meer van hem vernomen”. De bloedernstige realiteit van oorlog veegt de grijns van zijn gezicht. De ontgoocheling wordt zichtbaar in zijn ogen. “Waar is de Internationale Gemeenschap? Waar is meneer Antonio Gutierez“?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s