MEKAP

IMG_0378We rijden ‘s nachts, vanuit Suleymaniah, richting Kandil, een bergketen op de Iraanse grens in noord Irak, voor het festival van Newroz, het Koerdische nieuwjaar. Bij een pauze rijdt een karavaan busjes voorbij, getooid met vlaggen van Ocalan. Na een aantal checkpoints van de peshmerga, slaakt onze taxichauffeur een soort vreugdekreet, een checkpoint van de guerilla, we zijn in vrij gebied. Vanaf dan zien we mensen langs de weg kamperen of staan ze in open lucht aan een kampvuur te wachten tot het dag wordt. We rollen onze kampeermatjes uit onder de dakgoot van een huisje.

Ik word wakker in de regen na drie uur slaap en ik zie dat we in de bergen zijn, de toppen zijn besneeuwd, hellingen schaars begroeid. De hele vallei is bezaaid met geïmproviseerde tenten, plastic afdaken en auto’s. Van over de hele wereld keren de Koerden terug naar hun land voor Newroz. In Amed (Dyarbakir) komen twee miljoen mensen samen, hier in de bergen enkele tienduizenden. IMG_0163De weg, te voet, naar het festivalterrein helemaal beneden in de valei is slijkerig en druk en op het kruispunt staan PKK-militanten het verkeer te regelen. De toegang tot het modderige festivalterrein gaat via uitsparingen in een diepe greppel, waar een lachende vrouwelijke guerillastrijder ons fouilleert. Naast haar staat een Duits meisje, dat al twee jaar bij de vrouwenorganisatie in de bergen zit.

Daar valt me hun schoeisel op. Ze staan in de modder met lage schoenen en ik sta daar, goed voorbereid, met mijn nieuwe bergschoenen. Waarom dragen jullie geen combat boots, vraag ik aan een guerillastrijder, bij een glaasje thee. Veel te onhandig en veel te zwaar. Bij de guerilla telt iedere seconde en iedere gram die we moeten meesleuren. We dragen die schoenen soms wekenlang tijdens missies. En het duurt te lang om combatschoenen aan en uit te doen.

MEKAP heet het schoenenmerk van de guerilla. Oranje lederen sneakers met dikke zolen voor ruw terrein. Andere lage schoenen zijn na enkele maanden stuk. Bij regen en sneeuw dragen de militanten een plastic zak over de sokken, die ze rond hun been vasttapen. Voor meer grip op de rotsen verbranden ze de rubber zolen een beetje. Overal in de bergen zijn er logistieke voorraden verstopt, ook de MEKAP schoenen voor de 20.000 PKK militanten. MEKAPOorspronkelijk werden de schoenen in een fabriek in Turkije geproduceerd, maar de Turkse overheid heeft de fabriek gesloten. De productie is daarna door een handige ondernemer verder gezet in Armenië. Via allerlei kanalen, kopen ze alle schoenen die ze kunnen krijgen.

Tot 2 augustus 2015 bevond zich rond Shengal, de streek waar de Yezidische koerden wonen, een strijdmacht van 2000 (Soenitische) Peshmerga van de KDP. Toen Daesh oprukte, voelden zij zich niet verantwoordelijk voor de Yezidi en hebben de Peshmerga zich teruggetrokken, wat op 3 augustus tot een slachting heeft geleid. De Yezidi zijn toen ontzet door de HPG, de militaire vleugel van de PKK. Ondertussen hebben de Yezidi volksraden opgericht om zichzelf te organiseren en worden ze door Barzani als verraders beschouwd, die de koerden willen verdelen.

De KDP van Barzani en de YNK van Talabani hebben beiden, professionele, betaalde Peshmerga. Ze verdienen (in principe) 400 dollar per maand voor een regime van 10 dagen dienst, 20 dagen thuis. Vanaf de leeftijd van 16 kan je bij de Peshmerga. De PKK-guerillastrijders worden niet betaald. Op het eerste zicht lijken de Peshmerga en de guerilla wat op elkaar, maar bij Daesh kennen ze het verschil.

Wegwezen, daar komen de oranje schoenen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s