Invitation au voyage

Backstage pass voor de revolutie. En toch… Men verklaart ons zot. “Syrië?!” En ieder gesprek valt stil. Daar hakt men hoofden van rompen en is het oorlog! Wat in hemelsnaam gaan jullie dààr nu zoeken? Doembeelden van figureren op youtube duiken op en sluiten zich aan in de gelederen van de legioenen van onze angsten, gulzig gevoed door massamedia-schrikgodinnen.

Het ruime Midden-Oosten lijkt een etterende wonde, gevoed door wapens, olie en geopolitieke belangen. Interne tegenstellingen en conflicten worden hierbij gretig uitgespeeld. Syrië wordt verscheurd door 4 jaar burgeroorlog. Het lijkt uitzichtloos. En toch…

Er is ook iets anders aan de hand. We staren ons blind op het strijdgewoel en de apocalyptische hellehond IS, maar zien de ruwe diamant in de modder niet.

De Koerdische strijd kent een lange geschiedenis. Abdullah Öcalan, embleem van het Koerdisch verzet, bromt nu al 16 jaar in een Turkse nor, maar heeft die tijd gebruikt om één en ander op een rijtje te zetten. In zijn “Prison writing”, waarvan totnogtoe 3 delen verschenen, geeft Öcalan een uitgebreide historische analyse van het Midden-Oosten en de Koerdische kwestie. Hij wortelt de onderdrukking en onderwerping van de “volkeren in de bergen” in het neolithicum. De Sumerische heerser en mythologische held Gilgamesh verovert de bergen in het noorden en onderwerpt de volkeren die er leven. Na de Sumeriërs zijn het de Assyriërs, de Babyloniërs, de Meden, de Perzen, de Grieken, de Romeinen, de Arabieren en uiteindelijk de Turken die hen onderwerpen, knechten en interne tegenstellingen uitspelen. De Koerden zijn verdeeld over de huidige staten van Turkije, Irak, Syrië en Iran. Ze werden slachtoffer van Turks, Perzisch of Arabisch nationalisme, werden gedeporteerd, hun burgerrechten afgenomen of vielen ten prooi aan haat en terreurcampagnes. In recentere tijden speelden Britten, Fransen en Amerikanen hen handig uit tegen Turkije, Irak, Syrië of Iran.

Begin de jaren ’80 van vorige eeuw werd in Turkije de PKK opgericht. Ze organiseerde zich naar marxistisch-leninistisch lijn en streefde gewapenderhand de oprichting van een Koerdische staat na. De Turkse staat reageerde met repressie en een spiraal van geweld kwam op gang. Öcalan maakt in zijn schrijfselen ook de balans op van de afgelopen decennia en komt tot het besluit dat het anders moet. Gewapend verzet heeft de Koerdische zaak niet gediend. Eerder vaak integendeel. Het “reeële socialisme” van de afgelopen eeuw heeft gefaald. De Koerdische kwestie heeft uitgewezen dat een traditionele natiestaat, als de opvolger van koninkrijken, keizerrijken, kalifaten en sultanaten, steeds een orgaan van onderdrukking is geweest en dus geen bevrijdende rol kan spelen. Ook nationalisme, of het nu Koerdisch, Arabisch, Perzisch of Turks is, heeft geen antwoord op de complexe realiteit in het Midden-Oosten, nog steeds een lappendeken van volkeren, culturen en religies.

Welke uitweg voor het Midden-Oosten en de Koerdische kwestie? Öcalan spreekt van democratisch confederalisme of communalisme…KURDISTAN

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s