De revolutie backstage

Iedereen kan redenen bedenken om momenteel niet naar Rojava te reizen en ik ben daarin niet verschillend, maar ik heb een paar redenen om dat wel te doen.

Ongeveer een jaar geleden hoorde ik voor het eerst van Rojava, het autonome Koerdische gebied in Noord-Syrië, drie kantons tegen de Turkse grens. Oorlogsgebied, maar ook een plek waar een democratisch experiment aan de gang is. Een betere democratie, die vertrekt vanuit ieders onmiddelijke omgeving.  Zou er werkelijk een systeem bestaan waar je je baas op het werk verkiest, waar officieren in het leger worden verkozen door de soldaten, een systeem dat  haaks staat op het dagelijkse leven in België, haaks op het Dilbert principe in management?

In Rojava voltrekt zich een sociale revolutie, ontstaat een multi-etnische samenleving met absolute gender-gelijkheid, ecologie, socialisme, vrijheid en gemeentelijke autonomie als uitgangspunten, gebaseerd op het communalisme van Murray Bookchin, een Amerikaans (post) anarchist en libertair socialist. Libertair municipalisme,  gemeentelijk autonomie en gemeentelijke democratische structuren, die zo dicht mogelijk bij de inwoners staan, van waaruit, door federatie, grotere eenheden worden opgebouwd, zonder de noodzaak van een centrale staat, democratisch confederalisme, zoals ze het daar noemen.

In een precaire oorlogscontext, met frappante gelijkenissen met het Spanje van 1936, sociale revolutie en de opbouw van een betere samenleving in conflict met religieus onderbouwd fascisme, de falangisten van Franco toen, DAESH nu. Een federatie zonder natiestaat, die lijkt op het, door Austromarxisme geïnspireerd, zelfbeschikkingsrecht van de Sami in Noord-Europa. Het ideaal van de gefedereerde steden, zoals de Hanse, uit de 11° en 12° eeuw, van Kropotkin, eilanden van vrijheid en progressiviteit in een zee van feodale achterlijkheid. Het centralisme met haar enige functie: georganiseerd onder de wapens tegen de reactie van de burgerij, uit ‘Staat en Revolutie’ van de Vladimir. De verkiezing van de officieren in het leger, echo’s van radencommunisme.

Elementen die door sommigen makkelijk als utopisme weggewimpeld worden, maar daar hoopgevend werkelijkheid zijn.

Toen de KNE, het Nationaal Congres van Koerdistan, ons uitnodigde voor een bezoek, zei ik ja. Ter plaatse worden we, een week lang, door de PYD, de democratische eenheidspartij van Rojava, begeleid.

De revolutie met een Backstage Pass.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s